شما خودتان را چقدر خوش‌بین می‌دانید؟ اصلا خوش‌بینی از نظر شما چیست؟ معمولا ما برای اتفاقاتی که برایمان می‌افتد توضیح و تفسیری به خودمان یا دیگران ارائه می‌دهیم برای مثال من تصادف کردم؛ چون حواسم نبود. دوستم تلفنم را جواب نداد؛ چون آدم حواس‌پرتی است. من در این آزمون موفق شدم؛ چون تلاش کردم و ... این که ما چگونه این اتفاقات را برای خودمان تفسیر می‌کنیم نشان می‌دهد که خوش‌بین یا بدبین هستیم. 

شما به چه آدمی توانمند می‌گویید؟ کارهایی هست که خودتان یا فرزندتان حداقل از پس یکی از وظایف آن بر بیایید و بتوانید انتظارات خود و دیگران را برآورده کنید در انجام این کارها روزبه‌روز بهتر شوید؟ اگر بله، به زبان خودمانی می‌گوییم ما یا فرزندمان در انجام این کارها اعتمادبه‌نفس داریم. در اینجا ما به آن خودکارآمدی می‌گوییم.

هنگامی که ما خود را در مواجهۀ موثر با موقعیت‌های دشوار می‌بینیم باورهای خودکارآمدی ما رشد می‌کند. بااین‌حال این مواجهه زمانی موثر خواهد بود که اهداف و راه‌حل‌ها مشخص باشد.

شما فرد امیدواری هستید؟ فرزندتان چطور؟ از نظر شما امیدوار بودن یعنی چه؟ افرادی را می‌شناسید که بی‌امان ساعت‌ها حتی ماه‌ها برای رسیدن به چیزی که می‌خواهند تلاش می‌کنند و ادامه می‌دهند؟ به‌راحتی برای خودشان هدف تعیین می‌کنند و از آن لذت می‌برند و اگر ناکام شوند از راه‌های دیگری استفاده می‌کنند؟

کودکان امیدوار از خاطرات تجربیات مثبت خود استفاده می‌کنند تا در مواقع سخت سرزنده بمانند. آن‌ها داستان‌های نشاط‌آور خود را برای خود تعریف می‌کنند تا روایت شخصی مثبت ایجاد کنند.

فرزند شما وقتی با یک چالش و سختی روبرو می‌شود چه‌کار می‌کند؟ زمان‌هایی که شکست می‌خورد آیا دوباره تلاش می‌کند؟ آیا ریسک حساب شده می‌کند، بدون این که بترسد انتظارات را برآورده نکنند؟ خود شما چطور چنین ویژگی‌هایی را در خود سراغ دارید؟ چنین ویژگی را تاب‌آوری می‌گویند

سه مجموعه از عوامل محافظت‌کننده در رشد تاب‌آوری وجود دارد: (1) ویژگی‌های خود کودکان، (2) جنبه‌های خانواده‌شان، و (3) ویژگی‌های محیط‌های اجتماعی گسترده‌تر آن‌ها

عوامل محافط عبارتند از تاثیراتی که واکنش فرد را به برخی از خطرات محیطی که مستعد یک پیامد ناسازگار است، اصلاح بهبود یا تغییر می‌دهند.

آندرس اریکسون و همکاران: وسعت و عمق تخصص معمولا از طریق 10 سال تمرین عامدانه به دست می‌آید، جایی که یک فرد باانگیزه دائما تلاش می‌کند تا از بازخوردها بیاموزد و در تمرین‌های هدفمند ارائه شده توسط یک مربی حامی و آگاه شرکت می‌کند تا فراتر از محدودیت‌هایش پیش برود.

بسیاری از نوجوانان و دانش‌آموزان کشورمان در انتخاب مسیر آیندۀ خود سرگردان‌اند. این سرگردانی عللی دارد که کمابیش شاید آن‌ها را بدانیم. اما در پشت همۀ این علت‌ها مفهوم دیگری وجود دارد که مهم‌ترین حرفمان در این مقاله است و بدون توجه به آن سرمایه گذاشتن روی باقی علت‌ها بی‌معناست.

خیلی از ما دوست داریم که فرزندانمان به دستاوردهایی بالا برسند. اما سوال اصلی که برایمان پیش می‌آید این است که برای موفقیت باید چه‌کار کنیم؟ این سوالی است که ذهن متفکران را چندین قرن درگیر کرده است.